Bizzat, şahsen, kendim geri geldim. Gelmekten kastım: artık bloguma yoğunlaşabilirim. Ben gittim gideli blogumdaki yazılar öksüz, yorumlar yetim kaldı. Hani blog dediğimiz olay da  çiçek gibi ilgi, bakım su istiyormuş. Aslında ilgi bakım isteyen blog değil; blog vasıtasıyla kurulan güzel arkadaşlıklar, dostluklarmış. Yani ilgi, bakım, özveri isteyen blog değilmiş. Ben gittikten sonra beni ne kadar seven var, arkamdan soran var anladım ve hönk hönk ağladım ( burası abartı ) Bu beni mutlu etti. Kainattaki en ağır yük herhalde yalnızlıktır diye düşünüverdim birden. Bu ağır yükü de Allahın bizlere yüklemeyeceği aklıma geldi. Biz ne yapsakta ne kadar uğraşsakta yalnız olamayız; yalnız kalamayız.

      Burdan beni soran " baharla, patrida, konje..." ve adını hatırlayamadığım milyonlarca insana ( burası fena halde abartı ) insana teşekkür ediyorum. Sağolun varolun. Ayrıca tekere teker yorumlarla ziyaret edecem, geliyorum, bekleyin. Sakın kıpırdamayın, hareket bile etmeyin...